De hiërarchie der dingen.

We zijn geneigd in de dingen die we doen een zekere hiërarchie aan te leggen. Een boek lezen staat dan bijvoorbeeld op een hogere sport dan voetbal kijken. Ik heb die neiging ook, maar eigenlijk is dat nergens op gebaseerd. Ieder heeft gewoon zijn eigen truc om de leegte des bestaans te vullen.

Geluk

Geluk is niet iets waar je recht op hebt. Geluk heb je soms als je geluk hebt.

Over Badr Hari

Het is u ongetwijfeld ook opgevallen dat er regelmatig nieuws is over een zekere Badr Hari. Deze wordt ervan verdacht een of meer mensen mishandeld te hebben. Als dat waar is dan heeft deze meneer Hari straf verdient, maar dat onttrekt zich verder aan mijn oordeel. Opmerkelijk is dat  deze zaak zoveel belangstelling wekt. Dit soort mishandelingszaken komt immers wel vaker voor, helaas zou ik zeggen. Niks bijzonders dus, er staat bijna dagelijks iemand met zo'n aanklacht voor de rechter. De belangstelling voor deze zaak kent, denk ik, twee oorzaken.

Ten eerste is Badr Hari wereldkampioen in  zijn sport: kickboksen. Nu is kickboksen in Nederland een kleine sport. Ik geloof dat de wedstrijd waarin Badr Hari de wereldtitel veroverde indertijd niet door Studio Sport is uitgezonden, of door een ander sportprogramma. Dus tot nog niet zo heel lang geleden was de naam Badr Hari enkel bekend bij enkele diehard volgers van de kickbokssport, een vorm van boksen waarbij je ook met je voeten mag trappen. Maar in ieder geval is dat nog onvoldoende aanleiding voor zoveel aandacht.

Badr Hari was echter de avond dat die mishandeling plaatsvond in het gezelschap van een vrouw genaamd Estelle. Het onttrekt zich aan mijn oordeel of deze Estelle iets bijzonders is. Maar wat wel de aandacht trekt is dat deze Estelle de dochter (of nicht, daar wil ik vanaf zijn) is van zo'n beetje de beroemdste voetballer die Nederland ooit gehad heeft. En, hoe pikant, ze was op dat moment getrouwd met een andere voetballer die ooit nog Europees Kampioen voetbal is geworden.

En hier komt de aap uit de mouw. Het zijn niet in de eerste plaats de misdaadverslaggevers of de rechtbankjournalisten die met dit verhaal aan de haal gingen. Neen, het waren de roddelrubrieken en het glamournieuws die zich op dit nieuws stortten. En dan gaat half Twitter en Facebook zich er ook mee bemoeien. En door die combinatie van wereldkampioen, dochter en echtgenote van beroemde voetballers en overspel werd een zaak die normaal niet verder zou komen dan een kort berichtje in het lokale sufferdje nu zelfs verslagen door de NRC en staat Lidwien Gevers namens het NOS-journaal te blauwbekken voor een gerechtsgebouw.

Wandeling van Bussum naar Nigtevecht

Zaterdag maakte ik een wandeling van Bussum naar Nigtevecht. Het weer was voor januari zacht, 11 graden,  met een bleek zonnetje. De afstand was dit maal niet zo groot, een kleine 15 kilometer, maar door de afwisseling in landschappen leek het langer. Vanuit station Bussum-Zuid loop je bijna meteen de heide op, een gebied dat luistert naar de naam Fransche Kamp. Dat heet waarschijnlijk zo omdat er in de Franse tijd (1795-1813) een Frans garnizoen lag. Na de heide komt het bos dat uitkomt op de landgoederen van 's Graveland. In de bossen werd het zicht helaas soms enigszins verpest door groepen wandelaars in zuurstokkleurige trainingspakken. Daar bij 's Graveland begint ook de overgang naar het laagveengebied en de plassen, de Ankeveense plassen om precies te zijn. Na een kop koffie met appelgebak in een Ankeveens café ging het verder door een weiland in  de richting van de Ankeveense plassen. Een onverhard fietspad voerde dwars door dit plassengebied, ooit ontstaan door de turfafgraving in de tijd dat steenkool nog geen gemeengoed was. Het leverde mooie doorkijkjes op op waterplassen, kades en rietkragen, waar een onderhoudsbootje doorheen tuft.

Het pad eindigt tenslotte in Nederhorst den Berg. Opvallend daar zijn het achttiende-eeuwse kasteel en de op een terp gelegen kerk. Vanuit dit dorp ging het via de Torenweg naar het dijkje langs de Vecht, Op dit dijkje raakte ik nog in gesprek met een oude man die zich bezorgd toonde over de voor de tijd van het jaar hoge temperaturen. Hij wees op zijn rozen die al in bloei stonden. "Als er straks vorst komt, vriezen ze kapot." sprak hij zijn zorg uit. Over het dijkje kwam ik bij het pontje naar Nigtevecht, een klein vierkant bakje dat je gratis naar de overkant brengt. In  Nigtevecht had ik mij een drankje voorgesteld in Het Wapen van Nigtevecht dat volgens zijn website vanaf 12.00 uur open is op zaterdag. Toen ik daar om ongeveer half drie voor de deur stond vond ik echter de deuren gesloten. De uitbater had duidelijk geen zin vandaag. En dan heb ik wel een 60-jarige training Omgaan met Teleurstellingen achter de rug, toch was ik even uit mijn hum. Ik overwoog nog  een boze mail te sturen, maar ach er worden tegenwoordig al zoveel boze mails verzonden. Dan maar de bus naar huis genomen na al met al toch een fijne afwisselende wandeling.

Over parallelle universums

Je hoort wel eens spreken over parallelle universums. Niet door mij, want ik kan normaal gesproken weinig met  dat begrip. Er zijn buiten mij mensen die dit topic heel serieus nemen. Voor hen zijn parallelle universums iets dat bestaat of heel goed zou kunnen bestaan. Ik vang daar wel eens iets over op, maar ik laat het ook weer afglijden, want er komen zo op het eerste gezicht geen interessante antwoorden, laat staan vragen uit voort. Die indruk heb ik in ieder geval vooralsnog niet gekregen.

Eigenlijk zie je hier een voorbeeld van wat ik dan zou willen aanduiden als parallel universum. En in die opvatting heeft praktisch ieder mens zijn eigen parallelle universum. Mensen die het weleens hebben over parallelle universums leven vanuit mijn gezichtspunt in een parallel universum. Zij bestaan, zij leven gelijktijdig met mij, zitten wellicht ook wel eens in de trein, Het kunnen collega's zijn, mensen die in een massa staan die ik zie als er een directe uitzending is. Ik maak wel eens contact met hen, koop iets van ze, maak een praatje met ze over het weer, of zij zijn deelgenoot bij het volbrengen van een taak. Sterker zij zouden vrienden kunnen zijn of meer. Maar zij zijn daarnaast in een universum dat gelijk met mij bestaat, maar dat verder buiten mij om bestaat, namelijk het universum waarin men gewag maakt van parallelle universums. Dat is helemaal niet erg. Je voelt je niet buitengesloten, want je sluit jezelf buiten. En de mensen die weleens parallelle universums te berde brengen zien mij wellicht ook als onderdeel van een parallel universum.

Zo ben ik omringd door vele parallelle universums. Behalve die van de mensen die kond doen van parallelle universums kunnen dat Marco Borsatofans, kickboksers, motorrijders, hengelaars, in-astrologie-gelovers, mensen die naar de Costa del Sol gaan op vakantie, alpinisten, parachutisten enzovoort, enzovoort. Kortom ieder mens is omringd door parallelle universums. Soms vang je er wel eens een glimp van op van zo'n parallel universum en van tijd tot tijd kun je het even geïnteresseerd aanzien als boeiend verschijnsel. Maar uiteindelijk blijven het parallelle universums. En dat is, denk ik, maar goed ook.

Als niemand luistert naar niemand

Onderweg naar de supermarkt hield ik vanmiddag even halt bij een kraam van een idealistische organisatie die ik enige sympathie toedraag. Ik zette mijn handtekening voor het nobele doel en had hiermee mijn kleine steentje weer bijgedragen. Aan de kraam was een affiche bevestigd. Daarop stond de volgende tekst:

"Als niemand luistert
naar niemand
dan vallen er doden
in plaats van woorden."

Deze woorden wekten een zekere droefenis in mij. Ze hebben iets dwingends, maar ook een zweem van machteloosheid. En het is alsof ze een verbod uitvaardigen te twijfelen aan hun juistheid. Dus ik kreeg van de weeromstuit juist een sterke behoefte om de juistheid van deze tekst te betwisten. Zij schetst het beeld van een chaos en een kakofonie van ongehoorde woorden, want ieder houdt zich doof. Wellicht zal men dan na verloop van tijd het opgeven en klinken er geen woorden meer. Of er dan doden vallen? Komt wellicht voor, maar vaker beperkt men zich ertoe moedeloos uiteen te gaan. En mogelijk komt men dan de volgende dag weer bijeen om een nieuwe poging te wagen. Volgens mij wordt het pas gevaarlijk wanneer één partij eenzijdig besluit op te houden met luisteren en verlangt dat de anderen zwijgen. Die anderen worden dan verplicht te luisteren.

Het is niet mijn doel hier mij vrolijk te maken over de bedenkster van deze tekst de Tsjechisch-Nederlandse dichter/schrijver/vertaler Jana Beranova. Maar ik denk dat de tekst zo sterk uitdraagt diepzinnig te zijn dat zij velen belet na te denken en vandaar mijn lichte droefenis deze middag. De zweem van machteloosheid zit hem in het feit dat de woorden niemand in staat stellen zijn of haar houding te bepalen. Geen mens besluit na lezing ervan om voortaan te gaan luisteren naar iemand.

Sinterklaasoverpeinzing

Je hebt een sinterklaasliedje dat eindigt met:
"(...)En strooi dan wat lekkers
in één of andere hoek."

Toon Hermans heeft al eens opgemerkt dat onduidelijk blijft in welke hoek al dit lekkers gestrooid wordt, maar los daarvan:
Ik herinner mij dat vaak na deze regels luidkeels het woord koekoek geroepen werd. En dat had altijd iets over zich dat het erg ondeugend was om koekoek te roepen aan het eind van dit lied. Maar het was een goedmoedig soort ondeugendheid waar ook door grote mensen met  een besmuikte olijkheid aan werd deelgenomen. Dit oogluikend toestaan was wellicht een geslaagd stukje repressieve tolerantie van de kant van Sint.